Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Zo, dat is al even geleden. Ik had even de energie niet om te schrijven. Maar nu Valentijn om de hoek ligt, vroeg ik me af wat jullie gaan doen. Ja, het is een commercieel feest. Nee, inderdaad, je kan je liefde beter de rest van het jaar uitdrukken in plaats van op Valentijn. Maar kom op, jullie gaan toch iets doen?

Lief en ik hebben lang getwijfeld tussen de cliché’s: privésauna, nachtje weg ergens in een romantisch hotelletje, samen koken, museum, naar een duur restaurant, …Uiteindelijk werd de keuze een beetje voor ons gemaakt: de sauna’s zaten vol, de romantische hotelletjes voller en de dure restaurants waarschijnlijk ook.

Dus gaan we zelf maar naar de Delhaize (AH equivalent) voor iets lekkers. Een glaasje bubbels en mijn favoriete dessert moeten de kerst op onze romantische taart zijn. Daarnaast komt er een lekker ontbijtje en ‘nog iets gezelligs in Gent’. Persoonlijk tel ik de nachtjes al af tot zaterdag. Niet omdat het Valentijn is, wel omdat we een excuus hebben voor een dagje romantiek.

Iedereen zal het herkennen.. Een hoofd dat voor een onmeetbare periode achtereen ontploft van drukte en ‘to do’s’. Orde scheppen in een chaos zoals deze is voor veel mensen een zware taak en die opdracht wordt alleen maar zwaarder als de werking van je grijze massa je genetisch gezien ook nog eens tegen werkt.

Toch is het dan heerlijk als je de gave hebt om altijd aan het eind van de spreekwoordelijke tunnel een klein lichtje te zien branden. Zo’n waakvlammetje dat op wonderlijke wijze het heftigste noodweer doorstaat. En dat zelfs zonder zo’n plastic kapje wat bij de moderne kaars wordt meegeleverd.

Ik prijs mij dus opnieuw gelukkig.. Niet omdat de drukte in mijn hoofd op onverklaarbare wijze spontaan is opgelost, maar juist omdat ik desondanks uitzicht houdt op dat kaarsje.

Nu dus, gewapend met een gloednieuwe planner voor het nieuwe jaar, leer ik als goed voornemen voor 2009 de chaos min of meer te strucureren. En ja een lief die je helpt de ondoordringbare situatie te overzin, dat helpt ook.

Ik heb er zin in.. 2009 HERE I COME!!

Steeds opnieuw vind ik mezelf terug op een doodlopend punt, een zogenaamde ‘Cul de Sac’ zeg maar. Sta ik daar met alle macht op de muur te bonken die vóór mij is verrezen…

Ik heb het dit keer niet over de liefde, maar over werk.. Ik heb zo’n baan waardoor menig medemensch jaloers reageert als ik mijn werkzaamheden beschrijf op een feestje.. Zo ben ik ‘DJ’ op de radio, nieuwslezer op tv en samensteller van een filmprogramma. Klinkt best aardig toch?!

Maar dan toch, hoe fijn is het om te werken binnen een bedrijf waar iedere maand wel IETS onzeker is?! Lijkt het ene debacle te zijn opgelost en lijkt de lucht geklaard, dient zich onherroepelijk een nieuwe catastrofe aan. En ja een baas, die eigenlijk geen leidinggevende kwaliteiten bezit, is in een dergelijke situatie al helemaal geen aanwinst.

Dus al bonkend op de muur, daar op dat doodlopende punt, ben ik aangekomen.. opnieuw..

Wat moet ik doen? Deze ‘leuke’ baan opzeggen, voor mezelf beginnen en een onzekere toekomst tegemoet? Of juist, slikken, afwachten en maar doorgaan? De genoemde varianten hebben natuurlijk beide zo hun voor- en nadelen. En als ik geen huis, vrouw en hond te onderhouden had, had ik de keus allang op de eerste optie laten vallen. Maar zo simpel is het niet.. Wat als ik na een tijd geen opdrachten meer krijg? Mijn huidige baas me niet free-lance wil laten werken? Of, of of….

En zo sta ik daar…keer op keer… *bonk bonk bonk* Is er ergens iemand met profetisch inzicht misschien?

Het is niet altijd even gemakkelijk een hedendaagse vrouw te zijn. Gedreven door ambitie en een hooggeschoolde omgeving is het grote doel ‘onafhankelijk en zelfstandig zijn’. Als kind was dat al iets waar je voor moest werken. ‘Zorg dat je later zelf genoeg verdient en wees daardoor onafhankelijk’ was de boodschap die meisjes van mijn generatie kregen.

Ik studeerde er niet harder door, maar de waarschuwing is wel blijven hangen. ‘Onafhankelijk zijn’ is een must. Als een huismusje thuis zitten en de man het brood op de plank laten brengen is not done. Maar toen ik rond mijn 17de opeens besefte dat ik helemaal géén man in mijn huis wilde, was het opeens allemaal wat minder ‘relevant’.

Nu, pas jaren later, denk ik weer na over dat onafhankelijk zijn. Aan de ene kant kan ik die zelfstandige vrouw zijn; ik heb een diploma, ben niet ongetalenteerd en ik sta stevig in mijn schoenen. Maar aan de andere kant voel ik opeens hoe fijn het kan zijn ‘verzorgd’ te worden.

Soms wil ik een sterke partner die me overvalt, me van mijn stuk brengt en zegt ‘blijf jij maar veilig binnen, ik zorg wel voor je’ Ik wil dan het witte paard, de cadeautjes, de brede schouders, de volledige afhankelijkheid. Ik steek het op de romantische tekenfilms, de romantische chickflicks waarin grote diamanten ringen en glazen muiltjes non stop sterke vrouwen doen smelten.

Het maakt blijkbaar ook niet uit of die partner nu een man of een vrouw is. Blijkbaar zit in mijn ‘vrouw zijn’ ook dat ‘afhankelijk zijn’ ergens ingebouwd. Dat zorgt vaak voor teleurstelling want tegenwoordig ben je als vrouw in het Westen voor jezelf verantwoordelijk. Ik moet het doen, ik moet het maken, ik moet onafhankelijk zijn.

En dus val ik van het ene uiterste in het andere. Van ‘ik kan alles alleen’ naar ‘zorg dan toch voor me!’ Gelukkig is lief een beetje een macho. Zo kan ik ’s avonds na een dag onafhankelijk en zelfstandig zijn, thuiskomen en me overgeven aan haar veilige omhelzing en even afhankelijk zijn. Ik hoef toch niet altijd op de barricade te staan?

Dit weekend hebben lief en ik veel gepraat. Het was nodig want er waren een paar dingen die al een tijdje op het vuur stonden. In vorige relaties eindigde dat meestal in een grote ontploffing waarbij ik en de ander zoveel mogelijk van het kokende water naar elkaar spetterden.

Lief en ik doen dat ook wel eens, zo iets afschuiven op de ander, maar toch een stuk minder. Wanneer er iets staat te pruttelen beginnen we meestal wat te zeuren naar elkaar toe. Na een tijdje wordt dat een regelmatige discussie. Na een paar weken of maanden komt dan de grote confrontatie.

Maar eigenlijk valt zelfs die confrontatie goed mee. Het is moeilijk en soms pijnlijk om het achterste van je tong te laten zien. Of erger: het diepste van je ziel of hart. Toch slagen we er iedere keer weer in (soms na een paar pogingen) om tot een verhelderend heerlijk gesprek te komen.

Absolute voorwaarde om met die gesprekken het water van het vuur te halen, is eerlijkheid. Niet alleen tijdens het gesprek, maar ook ervoor en erna. ‘Eerlijkheid duurt het langst’ bewijst hier maar weer eens dat een cliché uitspraak veel waarheid in zich kan hebben.

Na zo’n confronterend gesprek huppelen we weer als een verliefd koppel door het verse gras onder een stralende hemel. Onze relatie voelt weer licht en vrij, vrolijk en verlichtend. Maar ook als een veilige thuis om samen met vertrouwen in te schuilen wanneer de volgende ketel op het vuur staat.

Het lijkt de uitspraak van deze generatie: ‘Druk, druk, druk!’ Maar het is echt zo.. Ok, ik ben minder gaan werken en heb me als getrouwe quarterlife-crisis aan de ‘Hoe zit ik in elkaar, wat wil ik en met wie?’ vraagstukken gezet. Toch.. heb ik het druk, drukker, drukst!

Eén van de valkuilen waar ik ondergetekende regelmatig op betrap, is het ‘ja hoor, doe ik wel!’, ‘Kan ik je helpen?’ en ‘Nee hoor, dat is geen moeite!’ Kortom het: ik-kan-geen-nee-zeggen-probleem.

Die realisatie heeft er toe geleid dat ik momenteel op elke vraag, een rustpauze inlas om te bedenken, vind ik het echt niet erg? heb ik er tijd voor? en wil ik dit wel doen? Redelijk frustrerend al zeg ik het zelf en het gaat me dan ook niet verbijsterend goed af.

Resultaat van al dit dagelijks geneuzel: een hoofd dat te vol zit met van alles, maar waarmee je steevast de vraag ‘Waar denk je aan?’ beantwoord met: ‘Eigenlijk aan niks…’

En daarom is het heerlijk dat ik me gelukkig mag prijzen met een lief die me láát.. Me láát muppen, me met mijn ziel onder mijn arm láát rondhobbelen en die me desondanks vertelt dat ik het voor haar bèn..

Sja, het is nou eenmaal niet allemaal zonnig in het leven en toch zie ik, ook daar haar, altijd een klein, ondoofbaar vlammetje branden aan het einde van die lange tunnel. Fijn…

‘Ik zal zelf wel op mijn tempo bepalen wanneer ik mijn rijbewijs haal”, snauwt ze me toe.

Een golf van irritatie en woede trekt door mij heen.
Gemakkelijk, denk ik, als uw lief gans Vlaanderen rondrijdt als uw chauffeur om het u zo comfortabel mogelijk te maken.
Vooraleer ik het besef, begint in mijn hoofd de molen op gang te komen : “Wat denkt ze wel ? Zal ik wel elke week minstens 180km rijden zodat zij niet met haar spullen op de trein moet sleuren … en dan heb ik het nog niet over de vreselijk driehoek van 200km, waarbij ik minstens twee ringen moet passeren. En straks staat ze daar parmantig met pak en zak aan het station en ga ik haar ook als een volleerd chauffeur aan het station afhalen, zodat ze toch zeker geen bus of tram tot bij mij moet nemen”.
De gedachten blijven tollen en ik voel mezelf steeds kwader worden.

Wacht, wacht, wacht .. even gas terugnemen.

Waarom zou ik haar onder druk zetten om haar rijbewijs te halen ? Het is haar goed recht om ervoor te kiezen niet met de auto te rijden en zich met het openbaar vervoer te verplaatsen. En het is niet omdat zij voor de trein kiest, dat dit automatisch betekent dat ik haar overal moet gaan halen of naartoe voeren.
Ik leun achterover en besef plots dat de enige reden waarom ik zoveel rijd, niet is omdat zij die keuze heeft gemaakt maar omdat ik de keuze heb gemaakt om haar hierbij te faciliteren. Telkens wanneer ze zegt de trein of tram te nemen, begint er een stemmetje in mijn hoofd te roepen :”Allee komaan, wat voor een lief ben je nu eigenlijk als je haar niet gaat afhalen ? Voor u is het met de auto toch maar een kleine moeite ?” en voor ik het weet, stel ik het voor en zit ik weer in de auto. En let’s be honest, ze zou totaal op haar hoofd moeten gevallen zijn om een comfortabel ritje in de auto af te slaan om in plaats daarvan minstens dubbel zolang onderweg te zijn, in een soms overvolle trein.

Ik realiseer me nu plots dat ik bijna weer volledig in mijn “zorgen voor”-valkuil was gestapt. Mijn lief is geen hulpeloos wezentje, maar een volwassen vrouw die een bewuste keuze heeft gemaakt en hiervan ook de praktische gevolgen kent en aanvaardt.

Wel wel wel … kijk eens aan : eigenlijk ben ik kwaad op de verkeerde persoon !
De verwachtingen die ik dacht die ze had en die zorgden voor de nodige discussies en soms zelfs ruzies lagen verdorie eigenlijk al gans de tijd bij mij.

Net op tijd op de rem dus ..

Vanmorgen las ik online over een Hyves profiel ‘Boys are stupid’:

Met al 507 leden groeit de Hyve aan populariteit. Eén van de meest voorkomende reacties op de groep is: waarom word je dan niet lesbisch? Waarom niet lesbisch? Ik moest meteen aan mijn moeder denken die na een jarenlange vechtscheiding tegen me zei: “De goede mannen zijn al getrouwd. Ik heb zelfs al overwogen of ik niet gewoon met een vrouw een relatie zou beginnen.” Daar moest ik natuurlijk hartelijk om lachen, maar helaas liggen de dingen helemaal niet zo simpel.

Op de Pottenkast gaan we niet beginnen met te klagen over hoe ‘lesbisch zijn’ nog steeds moeilijk is, hoe we nog steeds gediscrimineerd worden, hoe veel jongeren in België en Nederland nog steeds niet uit de kast durven te komen, …Nee, wij pakken het een beetje vrolijker aan en gaan voor de positieve berichtgeving! Maar over ‘waarom niet lesbisch’ wilde ik toch nog even iets kwijt. Het is jammer dat het nog zo gemakkelijk is om te zeggen ‘waarom word je niet gewoon lesbisch dan?’

Dat doet het een beetje klinken alsof wij op een dag besloten dat we jongens echt stom vonden en dus voortaan maar achter de vrouwen aangingen.  Zelf heb ik jaren gedacht ‘waarom vind ik jongens nu niet leuk?’ Goh, wat zou het leven gemakkelijker zijn als ik op zo’n vent kon vallen. Geen gedoe met vooroordelen, uit de kast komen, scheve blikken en later gewoon ’spontaan’ zwanger worden. Ik heb er dan ook alles aan gedaan om als jonge vrouw toch te proberen mezelf te verzoenen met een man aan mijn zijde.

Maar dat lukte niet. Ik werd er zielsongelukkig van. Op geen enkel moment heb ik vrolijk gedacht ‘waarom niet lesbisch?’ Na een serie vriendjes die ik zo veel mogelijk uit mijn buurt probeerde te houden, werd ik verliefd op een vrouw. De wereld van de dansende engeltjes en zwevende hartjes ging voor me open. Hoewel ik ondertussen, jaren later, ook al heel wat tranen heb gelaten om de rampzalige momenten in mijn relaties ben ik gelukkig met wie ik ben en op wie ik verliefd word. Als mijn hart nog een keer breekt ga ik vast weer schreeuwen dat vrouwen allemaal duivels zijn, maar ‘waarom niet hetero’ zal je mij niet horen zeggen

Vanavond komt lief mijn kant op en ik besef net dat ik dat een beetje vanzelfsprekend vind. Niet dat ik niet dankbaar ben voor lief’s toewijding geïllustreerd door haar strijd om na een drukke dag één keer per week nog naar de andere kant van de Brusselse ring te rijden. Maar ik denk ook niet meer ‘wat zullen we eens gezellig doen?’

Ik heb geen plannen om rozenblaadjes rond te strooien, een goed flesje wijn te ontkurken of een maaltijd met veel liefde op tafel te zetten. Nee, ik dacht gewoon samen in de zetel te zitten en tv te kijken ‘of zo’. Op weg naar de waterautomaat, nog zo’n vanzelfsprekendheid, bedacht ik me dan ook opeens dat dit eigenlijk wel zonde is.

Waar is de tijd dat ik al twee weken op voorhand een verrassing bedacht om die dan zenuwachtig af te geven op onze ‘5 maanden samen’. Ik denk dat ik vorige maand niet eens een kaartje heb gekocht. Zo erg! Nu we bijna een jaar samen zijn (over ongeveer 1 maand) wordt het toch eens tijd om mezelf te herpakken. Het liefst natuurlijk met meteen iets te bedenken voor vanavond.

Maar mijn verwarming is kapot en er komt vandaag wel iemand naar kijken, maar het is dus heel goed mogelijk dat die ‘romantische avond’ in een iglo moet plaatsvinden. Kijk, dat motiveert niet echt. Op restaurant gaan is dan weer moeilijk omwille van de eenzame hond. En zo is er altijd een excuus: het is zo druk op het werk, ik voel me niet zo goed, we hebben ruzie, ik ben blut, …Alsof de dingen zich allemaal opstapelen en voor mijn romantische inspiratie gaan staan.

Tijd om er eens wat aan te doen dus. Tips, iemand?

Dit weekend was geen hemels weekend op het zevende. Geen idee waar die grijze wolken vandaan kwamen, maar zowel ik als lief waren slechtgezind. In plaats van romantiek in hogere sferen was er dus heel wat gekibbel. Het begon vrijdagavond al en zondagavond was het er nog niet veel beter op geworden.

Niet dat we als twee woedende hennen in ons kot op elkaar liepen te pikken. Nee, het zat’m meer in de kleinere dingen. Een diepe zucht, rollende ogen, stiltes, nog een diepe zucht en dan uitendelijk een scherpe geïrriteerde opmerking die de hemel even op onweer zette.

Toen lief daarnet met een diepe zucht haar spullen pakte om huiswaards te gaan, werd ik opeens wakker. “Maar we zijn amper lief tegen elkaar geweest! En nu ga je al naar huis?” Gelukkig, een oprechte glimlach en een geruststellende knuffel. “Het kan niet ieder weekend hemels zijn lieveke, dat is normaal.”

« Older Entries