Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Iedereen zal het herkennen.. Een hoofd dat voor een onmeetbare periode achtereen ontploft van drukte en ‘to do’s’. Orde scheppen in een chaos zoals deze is voor veel mensen een zware taak en die opdracht wordt alleen maar zwaarder als de werking van je grijze massa je genetisch gezien ook nog eens tegen werkt.

Toch is het dan heerlijk als je de gave hebt om altijd aan het eind van de spreekwoordelijke tunnel een klein lichtje te zien branden. Zo’n waakvlammetje dat op wonderlijke wijze het heftigste noodweer doorstaat. En dat zelfs zonder zo’n plastic kapje wat bij de moderne kaars wordt meegeleverd.

Ik prijs mij dus opnieuw gelukkig.. Niet omdat de drukte in mijn hoofd op onverklaarbare wijze spontaan is opgelost, maar juist omdat ik desondanks uitzicht houdt op dat kaarsje.

Nu dus, gewapend met een gloednieuwe planner voor het nieuwe jaar, leer ik als goed voornemen voor 2009 de chaos min of meer te strucureren. En ja een lief die je helpt de ondoordringbare situatie te overzin, dat helpt ook.

Ik heb er zin in.. 2009 HERE I COME!!

Steeds opnieuw vind ik mezelf terug op een doodlopend punt, een zogenaamde ‘Cul de Sac’ zeg maar. Sta ik daar met alle macht op de muur te bonken die vóór mij is verrezen…

Ik heb het dit keer niet over de liefde, maar over werk.. Ik heb zo’n baan waardoor menig medemensch jaloers reageert als ik mijn werkzaamheden beschrijf op een feestje.. Zo ben ik ‘DJ’ op de radio, nieuwslezer op tv en samensteller van een filmprogramma. Klinkt best aardig toch?!

Maar dan toch, hoe fijn is het om te werken binnen een bedrijf waar iedere maand wel IETS onzeker is?! Lijkt het ene debacle te zijn opgelost en lijkt de lucht geklaard, dient zich onherroepelijk een nieuwe catastrofe aan. En ja een baas, die eigenlijk geen leidinggevende kwaliteiten bezit, is in een dergelijke situatie al helemaal geen aanwinst.

Dus al bonkend op de muur, daar op dat doodlopende punt, ben ik aangekomen.. opnieuw..

Wat moet ik doen? Deze ‘leuke’ baan opzeggen, voor mezelf beginnen en een onzekere toekomst tegemoet? Of juist, slikken, afwachten en maar doorgaan? De genoemde varianten hebben natuurlijk beide zo hun voor- en nadelen. En als ik geen huis, vrouw en hond te onderhouden had, had ik de keus allang op de eerste optie laten vallen. Maar zo simpel is het niet.. Wat als ik na een tijd geen opdrachten meer krijg? Mijn huidige baas me niet free-lance wil laten werken? Of, of of….

En zo sta ik daar…keer op keer… *bonk bonk bonk* Is er ergens iemand met profetisch inzicht misschien?

Dit weekend hebben lief en ik veel gepraat. Het was nodig want er waren een paar dingen die al een tijdje op het vuur stonden. In vorige relaties eindigde dat meestal in een grote ontploffing waarbij ik en de ander zoveel mogelijk van het kokende water naar elkaar spetterden.

Lief en ik doen dat ook wel eens, zo iets afschuiven op de ander, maar toch een stuk minder. Wanneer er iets staat te pruttelen beginnen we meestal wat te zeuren naar elkaar toe. Na een tijdje wordt dat een regelmatige discussie. Na een paar weken of maanden komt dan de grote confrontatie.

Maar eigenlijk valt zelfs die confrontatie goed mee. Het is moeilijk en soms pijnlijk om het achterste van je tong te laten zien. Of erger: het diepste van je ziel of hart. Toch slagen we er iedere keer weer in (soms na een paar pogingen) om tot een verhelderend heerlijk gesprek te komen.

Absolute voorwaarde om met die gesprekken het water van het vuur te halen, is eerlijkheid. Niet alleen tijdens het gesprek, maar ook ervoor en erna. ‘Eerlijkheid duurt het langst’ bewijst hier maar weer eens dat een cliché uitspraak veel waarheid in zich kan hebben.

Na zo’n confronterend gesprek huppelen we weer als een verliefd koppel door het verse gras onder een stralende hemel. Onze relatie voelt weer licht en vrij, vrolijk en verlichtend. Maar ook als een veilige thuis om samen met vertrouwen in te schuilen wanneer de volgende ketel op het vuur staat.

Het lijkt de uitspraak van deze generatie: ‘Druk, druk, druk!’ Maar het is echt zo.. Ok, ik ben minder gaan werken en heb me als getrouwe quarterlife-crisis aan de ‘Hoe zit ik in elkaar, wat wil ik en met wie?’ vraagstukken gezet. Toch.. heb ik het druk, drukker, drukst!

Eén van de valkuilen waar ik ondergetekende regelmatig op betrap, is het ‘ja hoor, doe ik wel!’, ‘Kan ik je helpen?’ en ‘Nee hoor, dat is geen moeite!’ Kortom het: ik-kan-geen-nee-zeggen-probleem.

Die realisatie heeft er toe geleid dat ik momenteel op elke vraag, een rustpauze inlas om te bedenken, vind ik het echt niet erg? heb ik er tijd voor? en wil ik dit wel doen? Redelijk frustrerend al zeg ik het zelf en het gaat me dan ook niet verbijsterend goed af.

Resultaat van al dit dagelijks geneuzel: een hoofd dat te vol zit met van alles, maar waarmee je steevast de vraag ‘Waar denk je aan?’ beantwoord met: ‘Eigenlijk aan niks…’

En daarom is het heerlijk dat ik me gelukkig mag prijzen met een lief die me láát.. Me láát muppen, me met mijn ziel onder mijn arm láát rondhobbelen en die me desondanks vertelt dat ik het voor haar bèn..

Sja, het is nou eenmaal niet allemaal zonnig in het leven en toch zie ik, ook daar haar, altijd een klein, ondoofbaar vlammetje branden aan het einde van die lange tunnel. Fijn…

Vanavond komt lief mijn kant op en ik besef net dat ik dat een beetje vanzelfsprekend vind. Niet dat ik niet dankbaar ben voor lief’s toewijding geïllustreerd door haar strijd om na een drukke dag één keer per week nog naar de andere kant van de Brusselse ring te rijden. Maar ik denk ook niet meer ‘wat zullen we eens gezellig doen?’

Ik heb geen plannen om rozenblaadjes rond te strooien, een goed flesje wijn te ontkurken of een maaltijd met veel liefde op tafel te zetten. Nee, ik dacht gewoon samen in de zetel te zitten en tv te kijken ‘of zo’. Op weg naar de waterautomaat, nog zo’n vanzelfsprekendheid, bedacht ik me dan ook opeens dat dit eigenlijk wel zonde is.

Waar is de tijd dat ik al twee weken op voorhand een verrassing bedacht om die dan zenuwachtig af te geven op onze ‘5 maanden samen’. Ik denk dat ik vorige maand niet eens een kaartje heb gekocht. Zo erg! Nu we bijna een jaar samen zijn (over ongeveer 1 maand) wordt het toch eens tijd om mezelf te herpakken. Het liefst natuurlijk met meteen iets te bedenken voor vanavond.

Maar mijn verwarming is kapot en er komt vandaag wel iemand naar kijken, maar het is dus heel goed mogelijk dat die ‘romantische avond’ in een iglo moet plaatsvinden. Kijk, dat motiveert niet echt. Op restaurant gaan is dan weer moeilijk omwille van de eenzame hond. En zo is er altijd een excuus: het is zo druk op het werk, ik voel me niet zo goed, we hebben ruzie, ik ben blut, …Alsof de dingen zich allemaal opstapelen en voor mijn romantische inspiratie gaan staan.

Tijd om er eens wat aan te doen dus. Tips, iemand?

Het gebeurt niet vaak dat ik zo moe ben dat ik niet eens op wolkjes loop wanneer ik lief weer zie. Nochtans hebben we twee hele nachten (ja, lach maar) in onze eigen bedden gelegen (met een heel uur rijden ertussen!). Moet ik nu niet in een halve extase schieten alleen maar omdat ik haar gebrilde neusje weer zie?

Maar ik heb de energie er gewoon niet voor. Niet dat ik hier als een comapatiënt voor mijn scherm zit. Het is geen fysieke moeheid. Het is meer een soort van op zijn. Leeg zijn. Uitgepraat. Mijn hoofd werkt nog wel, maar echt interactie aangaan is er te veel aan.

Toch kan ik niet anders dan me hier een beetje schuldig over voelen. Het is nu eindelijk weekend en we zitten samen in de zetel met de zachte sneeuw buiten en de hond en de kat binnen..Een gedroomde kans voor wat romantiek. Maar wij…

Geeuw.

Ik lees net de post van Sam over de L-Day en ik moet bekennen te worden overvallen door gemengde gevoelens..

Een dag vol Lesbo-Pride is natuurlijk fantastisch, ik zeg: waar, wanneer en hoe laat? En ik ben er..

Maar meteen ontpopt zich naast dat lesbo-engeltje een lesbo-duiveltje op mijn schouder.. In mijn ene oor hoor ik: Joehoe! Een dag vol lesbisch schoon en tolerantie! In de andere fluistert een gehoornde vlegel: Hoezo één dag?! L-Day is EVERYDAY!

Ik word gesplitst in twee kampen en ben jaloers op de mensen die de gave van bi-locatie onder de knie hebben. Heerlijk: een dag vol eensgezinden, plezier, geflirt en respect.. en ook een L-Word-marathon kan mij zeer zeker bekoren. Helemáál met lief samen in een burgerlijk huispak op de bank en met de hond in het midden..

En toch wil ik inderdaad EVERYDAY L-Day! Gewoon op straat, in de bus, de trein, op het station, in het café, restaurant, de koffiecorner op het werk, op zaterdag in het park, op het strand en in de file op de snelweg.

Dus bij deze: in actie voor meer L in everyday life! Gewoon in de dagelijkse soap op tv (voor mij GTST, voor u belgen waarschijnlijk Thuis ), hand in hand met lief shoppen in de stad, verliefd op vakantie naar een Arabisch land en een openbare knuffel bij het weggaan van huis.

Ik pleit ervoor.. hoe meer gezien, hoe normaler en dus hoe sneller: EVERYDAY L-DAY!!!

(maar tot het zover is, herhaal ik mijn vraag: waar, wanneer en hoe laat??)

Het landschap zoeft aan me voorbij en ik vraag me af waarom ik niet nog op het stilstaande zevende zit. Lief’s appartement zo hoog en droog in het Gentse is letterlijk de zevende hemel. Of zo lijkt het nu toch.

Maar de week is weer begonnen. Zelfs het uitstel mocht niet baten: woensdag kan net zo vervelend zijn als maandag. Voor iemand die er prat op gaat van vrijheid en verandering te houden, is zo’n ruwe overgang normaal toch een kick? Een euforische sprong in het wilde diepe water?

Maar principes en idealen lijken opeens verdomd conceptueel wanneer ik in de armen van mijn liefde lig, vier dagen lang. Opeens hoeft er niets meer te veranderen. Het is goed zo. Laat het zo. Haal me hier vooral niet weg.

Alles is eindig en het stromend water neemt me weer mee. De trein vertrekt en het werk wacht. Gelukkig vindt lief het ook maar eenzaam, zo alleen in de hemel. Ze stuurt smsjes bij de vleet. “Ja, wat is het toch fijn zo alleen met zijn twee. Volgend weekend weer?”

De hond springt achter in de Volvo, lief zet zich achter het stuur en ik klem de ‘Bio Planet’ jutten zak tussen de knieën terwijl ik mijn gordel vastmaak. Het is maandagavond en we hebben ons de deur uitgesleurd voor wat boodschappen.

‘Wat een cliché’, denk ik even. We hebben de hele dag binnengezeten als twee ‘potjes op de bank’. Volledig in ‘op ieder potje past een dekseltje’-stijl hebben we meermaals luidop besloten dat het ‘toch echt fijn is alleen zo met zijn twee’. Allebei achter de computer, zij op de mijne en ik op de hare, zaten we in pyama hoog en droog terwijl het buiten stormde.

En nu, eindelijk toch eens buiten, zitten we in een Volvo met de hond achterin en rijden we naar de biosupermarkt. Daar gaan we verantwoorde pasta’s, zure sappen en brood zonder gist kopen. Ik weet niet of jullie al bekend waren met het moderne ‘lesbo-cliché’, maar wij zijn het dus.

Een lichte vlaag van paniek. Maar dan een golf van berusting. Wat maakt het ook uit? Er is niets mis met een dagje gezelligheid. Bovendien dragen we elkaars kleren toch ook niet zo vaak. En die Volvo is gewoon praktisch en veilig op zo’n herfstavond. Cliché’s zijn niet per se negatief. Na de inkopen kruip ik gewoon weer in de houding van de dag: in mijn pyama bij mijn lief. “Fijn hé, zo alleen met zijn twee?”