Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Iedereen zal het herkennen.. Een hoofd dat voor een onmeetbare periode achtereen ontploft van drukte en ‘to do’s’. Orde scheppen in een chaos zoals deze is voor veel mensen een zware taak en die opdracht wordt alleen maar zwaarder als de werking van je grijze massa je genetisch gezien ook nog eens tegen werkt.

Toch is het dan heerlijk als je de gave hebt om altijd aan het eind van de spreekwoordelijke tunnel een klein lichtje te zien branden. Zo’n waakvlammetje dat op wonderlijke wijze het heftigste noodweer doorstaat. En dat zelfs zonder zo’n plastic kapje wat bij de moderne kaars wordt meegeleverd.

Ik prijs mij dus opnieuw gelukkig.. Niet omdat de drukte in mijn hoofd op onverklaarbare wijze spontaan is opgelost, maar juist omdat ik desondanks uitzicht houdt op dat kaarsje.

Nu dus, gewapend met een gloednieuwe planner voor het nieuwe jaar, leer ik als goed voornemen voor 2009 de chaos min of meer te strucureren. En ja een lief die je helpt de ondoordringbare situatie te overzin, dat helpt ook.

Ik heb er zin in.. 2009 HERE I COME!!

Steeds opnieuw vind ik mezelf terug op een doodlopend punt, een zogenaamde ‘Cul de Sac’ zeg maar. Sta ik daar met alle macht op de muur te bonken die vóór mij is verrezen…

Ik heb het dit keer niet over de liefde, maar over werk.. Ik heb zo’n baan waardoor menig medemensch jaloers reageert als ik mijn werkzaamheden beschrijf op een feestje.. Zo ben ik ‘DJ’ op de radio, nieuwslezer op tv en samensteller van een filmprogramma. Klinkt best aardig toch?!

Maar dan toch, hoe fijn is het om te werken binnen een bedrijf waar iedere maand wel IETS onzeker is?! Lijkt het ene debacle te zijn opgelost en lijkt de lucht geklaard, dient zich onherroepelijk een nieuwe catastrofe aan. En ja een baas, die eigenlijk geen leidinggevende kwaliteiten bezit, is in een dergelijke situatie al helemaal geen aanwinst.

Dus al bonkend op de muur, daar op dat doodlopende punt, ben ik aangekomen.. opnieuw..

Wat moet ik doen? Deze ‘leuke’ baan opzeggen, voor mezelf beginnen en een onzekere toekomst tegemoet? Of juist, slikken, afwachten en maar doorgaan? De genoemde varianten hebben natuurlijk beide zo hun voor- en nadelen. En als ik geen huis, vrouw en hond te onderhouden had, had ik de keus allang op de eerste optie laten vallen. Maar zo simpel is het niet.. Wat als ik na een tijd geen opdrachten meer krijg? Mijn huidige baas me niet free-lance wil laten werken? Of, of of….

En zo sta ik daar…keer op keer… *bonk bonk bonk* Is er ergens iemand met profetisch inzicht misschien?

Waarom zijn vriendschappen binnen een lesbische kring vaak zo ingewikkeld? Ik beken als eerste schuld. ‘Ah leuk schat dat je iemand nieuw hebt ontmoet die grappig is…Ze is toch niet lesbisch, hé?’ En dan nog: zelfs een huwelijk met drie kinderen, een villa en een hond kunnen de dame in kwestie nog niet helemaal in de ‘veilige categorie’ naast familie en schooltijdvriendinnen zetten.

Ook het feit dat mijn lief de menselijke variant van de meest trouwe viervoeter is, maakt niet uit. Toch blijft er altijd dat bijtende stemmetje ‘Ja, maar…’ De grappige dame wordt opeens een soort van godin die mijn lief verleidt tot het verlaten van haar miezerige leventje en haar elke dag doet schateren van het lachen in een zweem van zoet geluk. Tenminste, in mijn gedachten toch.

Ik ben gewoon gemakkelijk jaloers dus. Of onzeker. Allebei zelfs. Die conclusie is gemakkelijk te maken, maar verbetering brengen iets moeilijker. Om nog net niet in het cliché lesbo drama te vervallen, raadpleeg ik dus veelvuldig het diepste van mijn hersenkronkels voor ik besluit dat er reden is om jaloers te zijn of onzeker te zijn. Maar geen rede kan echt gerustheid brengen. Waarom toch niet?

Ik ben ook niet de enige. Oh nee, ik gok dat 99 procent van ons lesbodames dit herkent. Zo niet bij zichzelf dan wel bij de partner of ex. Ik vraag me of heterodames zich net zo druk maken. Misschien eens tijd om een blogoverschrijdend onderzoek?

Weeral in de trein. Onderweg zijn lijkt de laatste dagen mijn hoofdactiviteit. Van het ene station naar het volgende, letterlijk en figuurlijk. “Maar is dat niet het leven?”, zeggen de mensen die zich in hun lot berust hebben dan.

Ach, ik ben ook maar aan het zagen. Dadelijk stap ik uit de trein en ben ik thuis. Lief staat klaar om onze clichérol weer op te nemen met de hond achterin en de Volvo voor het station.

Morgen gaan we samen naar Amsterdam. Ik voor het werk en zij om een (lesbische) vriendin op te zoeken. Zaterdag zien we de zon nog opkomen in Nederland, maar ze gaat weer onder in Gent op de L-day!

Over clichés gesproken: daar moet je voor op L-day zijn. Een parade inclusief jury en veel prijscategorieën. Van tuinbouwer tot lipstick lesbo. Van nuchter rationeel to borderline emotioneel. Voor die missverkiezing wil ik nu nog wel eens even onderweg zijn zie!