Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Iedereen zal het herkennen.. Een hoofd dat voor een onmeetbare periode achtereen ontploft van drukte en ‘to do’s’. Orde scheppen in een chaos zoals deze is voor veel mensen een zware taak en die opdracht wordt alleen maar zwaarder als de werking van je grijze massa je genetisch gezien ook nog eens tegen werkt.

Toch is het dan heerlijk als je de gave hebt om altijd aan het eind van de spreekwoordelijke tunnel een klein lichtje te zien branden. Zo’n waakvlammetje dat op wonderlijke wijze het heftigste noodweer doorstaat. En dat zelfs zonder zo’n plastic kapje wat bij de moderne kaars wordt meegeleverd.

Ik prijs mij dus opnieuw gelukkig.. Niet omdat de drukte in mijn hoofd op onverklaarbare wijze spontaan is opgelost, maar juist omdat ik desondanks uitzicht houdt op dat kaarsje.

Nu dus, gewapend met een gloednieuwe planner voor het nieuwe jaar, leer ik als goed voornemen voor 2009 de chaos min of meer te strucureren. En ja een lief die je helpt de ondoordringbare situatie te overzin, dat helpt ook.

Ik heb er zin in.. 2009 HERE I COME!!

Dit weekend hebben lief en ik veel gepraat. Het was nodig want er waren een paar dingen die al een tijdje op het vuur stonden. In vorige relaties eindigde dat meestal in een grote ontploffing waarbij ik en de ander zoveel mogelijk van het kokende water naar elkaar spetterden.

Lief en ik doen dat ook wel eens, zo iets afschuiven op de ander, maar toch een stuk minder. Wanneer er iets staat te pruttelen beginnen we meestal wat te zeuren naar elkaar toe. Na een tijdje wordt dat een regelmatige discussie. Na een paar weken of maanden komt dan de grote confrontatie.

Maar eigenlijk valt zelfs die confrontatie goed mee. Het is moeilijk en soms pijnlijk om het achterste van je tong te laten zien. Of erger: het diepste van je ziel of hart. Toch slagen we er iedere keer weer in (soms na een paar pogingen) om tot een verhelderend heerlijk gesprek te komen.

Absolute voorwaarde om met die gesprekken het water van het vuur te halen, is eerlijkheid. Niet alleen tijdens het gesprek, maar ook ervoor en erna. ‘Eerlijkheid duurt het langst’ bewijst hier maar weer eens dat een cliché uitspraak veel waarheid in zich kan hebben.

Na zo’n confronterend gesprek huppelen we weer als een verliefd koppel door het verse gras onder een stralende hemel. Onze relatie voelt weer licht en vrij, vrolijk en verlichtend. Maar ook als een veilige thuis om samen met vertrouwen in te schuilen wanneer de volgende ketel op het vuur staat.

Dit weekend was geen hemels weekend op het zevende. Geen idee waar die grijze wolken vandaan kwamen, maar zowel ik als lief waren slechtgezind. In plaats van romantiek in hogere sferen was er dus heel wat gekibbel. Het begon vrijdagavond al en zondagavond was het er nog niet veel beter op geworden.

Niet dat we als twee woedende hennen in ons kot op elkaar liepen te pikken. Nee, het zat’m meer in de kleinere dingen. Een diepe zucht, rollende ogen, stiltes, nog een diepe zucht en dan uitendelijk een scherpe geïrriteerde opmerking die de hemel even op onweer zette.

Toen lief daarnet met een diepe zucht haar spullen pakte om huiswaards te gaan, werd ik opeens wakker. “Maar we zijn amper lief tegen elkaar geweest! En nu ga je al naar huis?” Gelukkig, een oprechte glimlach en een geruststellende knuffel. “Het kan niet ieder weekend hemels zijn lieveke, dat is normaal.”

Het is niet gemakkelijk de zon te blijven zien, je vrolijke deuntje niet te verliezen of dat gelukkige huppeltje nog op te voeren wanneer je lief slechtgezind is. Het voelt een beetje als tennissen, maar dan tegen iemand die aan het net staat en elke bal meteen kei hard terugkaatst.

Het maakt niet uit welke hoek van het veld je ook verkent, hoe hoog je de bal slaat, hoe ver je probeert te geraken, de gele stip vliegt je meteen terug om de oren en je wil nog net niet achter je racket wegkruipen. Dit is  natuurlijk maar een vergelijking, de laatste keer dat ik op een tennisveld stond is al weer een jaar of twee geleden.

Maar goed, zo voelt het dus. Na een tijdje slikken en verstoppen begin ik dan ook slechtgezind te worden. Dan wil ik ook aan het net gaan staan en de ballen om haar oren doen vliegen. Dan wil ik eigenlijk dat ze goed hard aankomen zodat ik in triomf het veld kan verlaten terwijl zij haar wonden likt. “Ha! Ace!”

Gelukkig heb ik al veel geleerd uit vorige relaties en weet ik dat het dan spel gewoon verdergaat op een ander moment. Of het escaleert en voor je het weet, sta je met volleyballen of erger (als het echt goed fout zit) bowlingballen naar elkaar te gooien.

Dus probeer ik maar begripvol te zijn en gewoon mijn racket neer te leggen en iets anders te gaan doen. We spelen, praten, delen, lachen, zuchten, fluiten en huppelen dan wel een andere keer samen.