Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Het is niet altijd even gemakkelijk een hedendaagse vrouw te zijn. Gedreven door ambitie en een hooggeschoolde omgeving is het grote doel ‘onafhankelijk en zelfstandig zijn’. Als kind was dat al iets waar je voor moest werken. ‘Zorg dat je later zelf genoeg verdient en wees daardoor onafhankelijk’ was de boodschap die meisjes van mijn generatie kregen.

Ik studeerde er niet harder door, maar de waarschuwing is wel blijven hangen. ‘Onafhankelijk zijn’ is een must. Als een huismusje thuis zitten en de man het brood op de plank laten brengen is not done. Maar toen ik rond mijn 17de opeens besefte dat ik helemaal géén man in mijn huis wilde, was het opeens allemaal wat minder ‘relevant’.

Nu, pas jaren later, denk ik weer na over dat onafhankelijk zijn. Aan de ene kant kan ik die zelfstandige vrouw zijn; ik heb een diploma, ben niet ongetalenteerd en ik sta stevig in mijn schoenen. Maar aan de andere kant voel ik opeens hoe fijn het kan zijn ‘verzorgd’ te worden.

Soms wil ik een sterke partner die me overvalt, me van mijn stuk brengt en zegt ‘blijf jij maar veilig binnen, ik zorg wel voor je’ Ik wil dan het witte paard, de cadeautjes, de brede schouders, de volledige afhankelijkheid. Ik steek het op de romantische tekenfilms, de romantische chickflicks waarin grote diamanten ringen en glazen muiltjes non stop sterke vrouwen doen smelten.

Het maakt blijkbaar ook niet uit of die partner nu een man of een vrouw is. Blijkbaar zit in mijn ‘vrouw zijn’ ook dat ‘afhankelijk zijn’ ergens ingebouwd. Dat zorgt vaak voor teleurstelling want tegenwoordig ben je als vrouw in het Westen voor jezelf verantwoordelijk. Ik moet het doen, ik moet het maken, ik moet onafhankelijk zijn.

En dus val ik van het ene uiterste in het andere. Van ‘ik kan alles alleen’ naar ‘zorg dan toch voor me!’ Gelukkig is lief een beetje een macho. Zo kan ik ’s avonds na een dag onafhankelijk en zelfstandig zijn, thuiskomen en me overgeven aan haar veilige omhelzing en even afhankelijk zijn. Ik hoef toch niet altijd op de barricade te staan?

Vanmorgen las ik online over een Hyves profiel ‘Boys are stupid’:

Met al 507 leden groeit de Hyve aan populariteit. Eén van de meest voorkomende reacties op de groep is: waarom word je dan niet lesbisch? Waarom niet lesbisch? Ik moest meteen aan mijn moeder denken die na een jarenlange vechtscheiding tegen me zei: “De goede mannen zijn al getrouwd. Ik heb zelfs al overwogen of ik niet gewoon met een vrouw een relatie zou beginnen.” Daar moest ik natuurlijk hartelijk om lachen, maar helaas liggen de dingen helemaal niet zo simpel.

Op de Pottenkast gaan we niet beginnen met te klagen over hoe ‘lesbisch zijn’ nog steeds moeilijk is, hoe we nog steeds gediscrimineerd worden, hoe veel jongeren in België en Nederland nog steeds niet uit de kast durven te komen, …Nee, wij pakken het een beetje vrolijker aan en gaan voor de positieve berichtgeving! Maar over ‘waarom niet lesbisch’ wilde ik toch nog even iets kwijt. Het is jammer dat het nog zo gemakkelijk is om te zeggen ‘waarom word je niet gewoon lesbisch dan?’

Dat doet het een beetje klinken alsof wij op een dag besloten dat we jongens echt stom vonden en dus voortaan maar achter de vrouwen aangingen.  Zelf heb ik jaren gedacht ‘waarom vind ik jongens nu niet leuk?’ Goh, wat zou het leven gemakkelijker zijn als ik op zo’n vent kon vallen. Geen gedoe met vooroordelen, uit de kast komen, scheve blikken en later gewoon ’spontaan’ zwanger worden. Ik heb er dan ook alles aan gedaan om als jonge vrouw toch te proberen mezelf te verzoenen met een man aan mijn zijde.

Maar dat lukte niet. Ik werd er zielsongelukkig van. Op geen enkel moment heb ik vrolijk gedacht ‘waarom niet lesbisch?’ Na een serie vriendjes die ik zo veel mogelijk uit mijn buurt probeerde te houden, werd ik verliefd op een vrouw. De wereld van de dansende engeltjes en zwevende hartjes ging voor me open. Hoewel ik ondertussen, jaren later, ook al heel wat tranen heb gelaten om de rampzalige momenten in mijn relaties ben ik gelukkig met wie ik ben en op wie ik verliefd word. Als mijn hart nog een keer breekt ga ik vast weer schreeuwen dat vrouwen allemaal duivels zijn, maar ‘waarom niet hetero’ zal je mij niet horen zeggen