Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Zo, dat is al even geleden. Ik had even de energie niet om te schrijven. Maar nu Valentijn om de hoek ligt, vroeg ik me af wat jullie gaan doen. Ja, het is een commercieel feest. Nee, inderdaad, je kan je liefde beter de rest van het jaar uitdrukken in plaats van op Valentijn. Maar kom op, jullie gaan toch iets doen?

Lief en ik hebben lang getwijfeld tussen de cliché’s: privésauna, nachtje weg ergens in een romantisch hotelletje, samen koken, museum, naar een duur restaurant, …Uiteindelijk werd de keuze een beetje voor ons gemaakt: de sauna’s zaten vol, de romantische hotelletjes voller en de dure restaurants waarschijnlijk ook.

Dus gaan we zelf maar naar de Delhaize (AH equivalent) voor iets lekkers. Een glaasje bubbels en mijn favoriete dessert moeten de kerst op onze romantische taart zijn. Daarnaast komt er een lekker ontbijtje en ‘nog iets gezelligs in Gent’. Persoonlijk tel ik de nachtjes al af tot zaterdag. Niet omdat het Valentijn is, wel omdat we een excuus hebben voor een dagje romantiek.

Het is niet altijd even gemakkelijk een hedendaagse vrouw te zijn. Gedreven door ambitie en een hooggeschoolde omgeving is het grote doel ‘onafhankelijk en zelfstandig zijn’. Als kind was dat al iets waar je voor moest werken. ‘Zorg dat je later zelf genoeg verdient en wees daardoor onafhankelijk’ was de boodschap die meisjes van mijn generatie kregen.

Ik studeerde er niet harder door, maar de waarschuwing is wel blijven hangen. ‘Onafhankelijk zijn’ is een must. Als een huismusje thuis zitten en de man het brood op de plank laten brengen is not done. Maar toen ik rond mijn 17de opeens besefte dat ik helemaal géén man in mijn huis wilde, was het opeens allemaal wat minder ‘relevant’.

Nu, pas jaren later, denk ik weer na over dat onafhankelijk zijn. Aan de ene kant kan ik die zelfstandige vrouw zijn; ik heb een diploma, ben niet ongetalenteerd en ik sta stevig in mijn schoenen. Maar aan de andere kant voel ik opeens hoe fijn het kan zijn ‘verzorgd’ te worden.

Soms wil ik een sterke partner die me overvalt, me van mijn stuk brengt en zegt ‘blijf jij maar veilig binnen, ik zorg wel voor je’ Ik wil dan het witte paard, de cadeautjes, de brede schouders, de volledige afhankelijkheid. Ik steek het op de romantische tekenfilms, de romantische chickflicks waarin grote diamanten ringen en glazen muiltjes non stop sterke vrouwen doen smelten.

Het maakt blijkbaar ook niet uit of die partner nu een man of een vrouw is. Blijkbaar zit in mijn ‘vrouw zijn’ ook dat ‘afhankelijk zijn’ ergens ingebouwd. Dat zorgt vaak voor teleurstelling want tegenwoordig ben je als vrouw in het Westen voor jezelf verantwoordelijk. Ik moet het doen, ik moet het maken, ik moet onafhankelijk zijn.

En dus val ik van het ene uiterste in het andere. Van ‘ik kan alles alleen’ naar ‘zorg dan toch voor me!’ Gelukkig is lief een beetje een macho. Zo kan ik ’s avonds na een dag onafhankelijk en zelfstandig zijn, thuiskomen en me overgeven aan haar veilige omhelzing en even afhankelijk zijn. Ik hoef toch niet altijd op de barricade te staan?

Dit weekend hebben lief en ik veel gepraat. Het was nodig want er waren een paar dingen die al een tijdje op het vuur stonden. In vorige relaties eindigde dat meestal in een grote ontploffing waarbij ik en de ander zoveel mogelijk van het kokende water naar elkaar spetterden.

Lief en ik doen dat ook wel eens, zo iets afschuiven op de ander, maar toch een stuk minder. Wanneer er iets staat te pruttelen beginnen we meestal wat te zeuren naar elkaar toe. Na een tijdje wordt dat een regelmatige discussie. Na een paar weken of maanden komt dan de grote confrontatie.

Maar eigenlijk valt zelfs die confrontatie goed mee. Het is moeilijk en soms pijnlijk om het achterste van je tong te laten zien. Of erger: het diepste van je ziel of hart. Toch slagen we er iedere keer weer in (soms na een paar pogingen) om tot een verhelderend heerlijk gesprek te komen.

Absolute voorwaarde om met die gesprekken het water van het vuur te halen, is eerlijkheid. Niet alleen tijdens het gesprek, maar ook ervoor en erna. ‘Eerlijkheid duurt het langst’ bewijst hier maar weer eens dat een cliché uitspraak veel waarheid in zich kan hebben.

Na zo’n confronterend gesprek huppelen we weer als een verliefd koppel door het verse gras onder een stralende hemel. Onze relatie voelt weer licht en vrij, vrolijk en verlichtend. Maar ook als een veilige thuis om samen met vertrouwen in te schuilen wanneer de volgende ketel op het vuur staat.

‘Ik zal zelf wel op mijn tempo bepalen wanneer ik mijn rijbewijs haal”, snauwt ze me toe.

Een golf van irritatie en woede trekt door mij heen.
Gemakkelijk, denk ik, als uw lief gans Vlaanderen rondrijdt als uw chauffeur om het u zo comfortabel mogelijk te maken.
Vooraleer ik het besef, begint in mijn hoofd de molen op gang te komen : “Wat denkt ze wel ? Zal ik wel elke week minstens 180km rijden zodat zij niet met haar spullen op de trein moet sleuren … en dan heb ik het nog niet over de vreselijk driehoek van 200km, waarbij ik minstens twee ringen moet passeren. En straks staat ze daar parmantig met pak en zak aan het station en ga ik haar ook als een volleerd chauffeur aan het station afhalen, zodat ze toch zeker geen bus of tram tot bij mij moet nemen”.
De gedachten blijven tollen en ik voel mezelf steeds kwader worden.

Wacht, wacht, wacht .. even gas terugnemen.

Waarom zou ik haar onder druk zetten om haar rijbewijs te halen ? Het is haar goed recht om ervoor te kiezen niet met de auto te rijden en zich met het openbaar vervoer te verplaatsen. En het is niet omdat zij voor de trein kiest, dat dit automatisch betekent dat ik haar overal moet gaan halen of naartoe voeren.
Ik leun achterover en besef plots dat de enige reden waarom ik zoveel rijd, niet is omdat zij die keuze heeft gemaakt maar omdat ik de keuze heb gemaakt om haar hierbij te faciliteren. Telkens wanneer ze zegt de trein of tram te nemen, begint er een stemmetje in mijn hoofd te roepen :”Allee komaan, wat voor een lief ben je nu eigenlijk als je haar niet gaat afhalen ? Voor u is het met de auto toch maar een kleine moeite ?” en voor ik het weet, stel ik het voor en zit ik weer in de auto. En let’s be honest, ze zou totaal op haar hoofd moeten gevallen zijn om een comfortabel ritje in de auto af te slaan om in plaats daarvan minstens dubbel zolang onderweg te zijn, in een soms overvolle trein.

Ik realiseer me nu plots dat ik bijna weer volledig in mijn “zorgen voor”-valkuil was gestapt. Mijn lief is geen hulpeloos wezentje, maar een volwassen vrouw die een bewuste keuze heeft gemaakt en hiervan ook de praktische gevolgen kent en aanvaardt.

Wel wel wel … kijk eens aan : eigenlijk ben ik kwaad op de verkeerde persoon !
De verwachtingen die ik dacht die ze had en die zorgden voor de nodige discussies en soms zelfs ruzies lagen verdorie eigenlijk al gans de tijd bij mij.

Net op tijd op de rem dus ..

Vanavond komt lief mijn kant op en ik besef net dat ik dat een beetje vanzelfsprekend vind. Niet dat ik niet dankbaar ben voor lief’s toewijding geïllustreerd door haar strijd om na een drukke dag één keer per week nog naar de andere kant van de Brusselse ring te rijden. Maar ik denk ook niet meer ‘wat zullen we eens gezellig doen?’

Ik heb geen plannen om rozenblaadjes rond te strooien, een goed flesje wijn te ontkurken of een maaltijd met veel liefde op tafel te zetten. Nee, ik dacht gewoon samen in de zetel te zitten en tv te kijken ‘of zo’. Op weg naar de waterautomaat, nog zo’n vanzelfsprekendheid, bedacht ik me dan ook opeens dat dit eigenlijk wel zonde is.

Waar is de tijd dat ik al twee weken op voorhand een verrassing bedacht om die dan zenuwachtig af te geven op onze ‘5 maanden samen’. Ik denk dat ik vorige maand niet eens een kaartje heb gekocht. Zo erg! Nu we bijna een jaar samen zijn (over ongeveer 1 maand) wordt het toch eens tijd om mezelf te herpakken. Het liefst natuurlijk met meteen iets te bedenken voor vanavond.

Maar mijn verwarming is kapot en er komt vandaag wel iemand naar kijken, maar het is dus heel goed mogelijk dat die ‘romantische avond’ in een iglo moet plaatsvinden. Kijk, dat motiveert niet echt. Op restaurant gaan is dan weer moeilijk omwille van de eenzame hond. En zo is er altijd een excuus: het is zo druk op het werk, ik voel me niet zo goed, we hebben ruzie, ik ben blut, …Alsof de dingen zich allemaal opstapelen en voor mijn romantische inspiratie gaan staan.

Tijd om er eens wat aan te doen dus. Tips, iemand?

Maandagochtend valt deze week wel mee. Na twee weekjes camperen bij lief was het wrange gevoel bij het begin van een nieuwe week al ingepland voor zondagavond. ‘t Was tijd om weer met mijn hebben en houden richting eigen appartement te gaan.

En dat valt toch altijd even tegen na twee comfortabele weekjes samen hoog op het zevende in Gent. Het doet me heel even denken ‘woonden we nu maar samen’. Maar die gedachte wordt ook weer snel ‘on hold’ gezet want zowel lief als ik zijn het er over eens dat we deze keer, in deze relatie, niet onbezonnen te werk gaan.

Nee, geen ‘lesbian merge’, ‘U haul’, ‘verhuis op tweede date’ voor ons. We hebben het vanaf het begin anders aangepakt. De eerste tijd hadden we officieel geen relatie. We zagen elkaar vaak en schroomden ons zeker niet om elkaar op elke mogelijke manier ‘beter te leren kennen’.

Na een maand was het dan tijd om de grote stempel boven te halen en onze tijd samen tot relatie uit te roepen. Zo, dat was dat. Maar die relatie moest wel ‘vrij’ zijn en op elk moment gemakkelijk te verbreken. Een contract met onbepaalde duur, maar met een lange proefperiode.

Negen maanden later zijn we uit de proeffase en groeien we voorzichtig uit tot een duurzaam koppel. De ups en downs hebben al veel streepjes achter hun naam staan. Maar we wisten vanaf het begin dat deze relatie een handen uit de mouwen mentaliteit zou vragen.

Samenwonen, daar dromen we met veel plezier over. Wanneer we er allebei klaar voor zijn, worden we ongetwijfeld dolgelukkig in ons mooi huisje, liefst met tuintje (voor de kat en de hond), veel ruimte (om elkaar ruimte te geven) en een afwasmachine (om afwasdiscussies te vermijden).

Maar eerst verder aan het werk: individueel aan onszelf, samen aan onszelf, individueel aan onze relatie en samen aan onze relatie. Het voelt goed om daar eens de tijd voor te nemen. Het voelt goed om na verschillende U hauls  in te zien dat we die tijd hebben.

We zagen elkaar voor de eerste keer op het station.

Daar stonden we dan alletwee, beetje onwennig, met al onze bagage.

“Welke richting wil jij uit ?”, vroeg je.

Ik glimlachte en zei : “We zien wel”.

Dus stapten we alletwee gewoon een trein op, zonder te weten waar die naartoe ging of hoelang we naar die bestemming onderweg zouden zijn.

Een tiental haltes en een paar rukken aan de noodrem later, zitten we nog steeds op de trein.

We verhuisden inmiddels van tweede naar eerste klas en zitten comfortabel naast elkaar, onze neuzen in dezelfde richting.

En de bagage laten we mooi bestoffen in het rek.

Een wang met de print van het kussen..

Slaperig gemompel in je oor…

Een lieve knuffel na een nachtmerrie…

Nog even mogen blijven liggen…

Vrijwillig de hond uitlaten in de vroege ochtend…

De simpele vraag: Hoe was je dag?

Na 2 jaar nog steeds romantisch kunnen daten…

En…oh la la…

Ahhh…de liefde…