We zagen elkaar voor de eerste keer op het station.

Daar stonden we dan alletwee, beetje onwennig, met al onze bagage.

“Welke richting wil jij uit ?”, vroeg je.

Ik glimlachte en zei : “We zien wel”.

Dus stapten we alletwee gewoon een trein op, zonder te weten waar die naartoe ging of hoelang we naar die bestemming onderweg zouden zijn.

Een tiental haltes en een paar rukken aan de noodrem later, zitten we nog steeds op de trein.

We verhuisden inmiddels van tweede naar eerste klas en zitten comfortabel naast elkaar, onze neuzen in dezelfde richting.

En de bagage laten we mooi bestoffen in het rek.