Dit weekend was geen hemels weekend op het zevende. Geen idee waar die grijze wolken vandaan kwamen, maar zowel ik als lief waren slechtgezind. In plaats van romantiek in hogere sferen was er dus heel wat gekibbel. Het begon vrijdagavond al en zondagavond was het er nog niet veel beter op geworden.

Niet dat we als twee woedende hennen in ons kot op elkaar liepen te pikken. Nee, het zat’m meer in de kleinere dingen. Een diepe zucht, rollende ogen, stiltes, nog een diepe zucht en dan uitendelijk een scherpe geïrriteerde opmerking die de hemel even op onweer zette.

Toen lief daarnet met een diepe zucht haar spullen pakte om huiswaards te gaan, werd ik opeens wakker. “Maar we zijn amper lief tegen elkaar geweest! En nu ga je al naar huis?” Gelukkig, een oprechte glimlach en een geruststellende knuffel. “Het kan niet ieder weekend hemels zijn lieveke, dat is normaal.”