De hond springt achter in de Volvo, lief zet zich achter het stuur en ik klem de ‘Bio Planet’ jutten zak tussen de knieën terwijl ik mijn gordel vastmaak. Het is maandagavond en we hebben ons de deur uitgesleurd voor wat boodschappen.

‘Wat een cliché’, denk ik even. We hebben de hele dag binnengezeten als twee ‘potjes op de bank’. Volledig in ‘op ieder potje past een dekseltje’-stijl hebben we meermaals luidop besloten dat het ‘toch echt fijn is alleen zo met zijn twee’. Allebei achter de computer, zij op de mijne en ik op de hare, zaten we in pyama hoog en droog terwijl het buiten stormde.

En nu, eindelijk toch eens buiten, zitten we in een Volvo met de hond achterin en rijden we naar de biosupermarkt. Daar gaan we verantwoorde pasta’s, zure sappen en brood zonder gist kopen. Ik weet niet of jullie al bekend waren met het moderne ‘lesbo-cliché’, maar wij zijn het dus.

Een lichte vlaag van paniek. Maar dan een golf van berusting. Wat maakt het ook uit? Er is niets mis met een dagje gezelligheid. Bovendien dragen we elkaars kleren toch ook niet zo vaak. En die Volvo is gewoon praktisch en veilig op zo’n herfstavond. Cliché’s zijn niet per se negatief. Na de inkopen kruip ik gewoon weer in de houding van de dag: in mijn pyama bij mijn lief. “Fijn hé, zo alleen met zijn twee?”