Het lijkt de uitspraak van deze generatie: ‘Druk, druk, druk!’ Maar het is echt zo.. Ok, ik ben minder gaan werken en heb me als getrouwe quarterlife-crisis aan de ‘Hoe zit ik in elkaar, wat wil ik en met wie?’ vraagstukken gezet. Toch.. heb ik het druk, drukker, drukst!

Eén van de valkuilen waar ik ondergetekende regelmatig op betrap, is het ‘ja hoor, doe ik wel!’, ‘Kan ik je helpen?’ en ‘Nee hoor, dat is geen moeite!’ Kortom het: ik-kan-geen-nee-zeggen-probleem.

Die realisatie heeft er toe geleid dat ik momenteel op elke vraag, een rustpauze inlas om te bedenken, vind ik het echt niet erg? heb ik er tijd voor? en wil ik dit wel doen? Redelijk frustrerend al zeg ik het zelf en het gaat me dan ook niet verbijsterend goed af.

Resultaat van al dit dagelijks geneuzel: een hoofd dat te vol zit met van alles, maar waarmee je steevast de vraag ‘Waar denk je aan?’ beantwoord met: ‘Eigenlijk aan niks…’

En daarom is het heerlijk dat ik me gelukkig mag prijzen met een lief die me láát.. Me láát muppen, me met mijn ziel onder mijn arm láát rondhobbelen en die me desondanks vertelt dat ik het voor haar bèn..

Sja, het is nou eenmaal niet allemaal zonnig in het leven en toch zie ik, ook daar haar, altijd een klein, ondoofbaar vlammetje branden aan het einde van die lange tunnel. Fijn…