Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Het gebeurt niet vaak dat ik zo moe ben dat ik niet eens op wolkjes loop wanneer ik lief weer zie. Nochtans hebben we twee hele nachten (ja, lach maar) in onze eigen bedden gelegen (met een heel uur rijden ertussen!). Moet ik nu niet in een halve extase schieten alleen maar omdat ik haar gebrilde neusje weer zie?

Maar ik heb de energie er gewoon niet voor. Niet dat ik hier als een comapatiënt voor mijn scherm zit. Het is geen fysieke moeheid. Het is meer een soort van op zijn. Leeg zijn. Uitgepraat. Mijn hoofd werkt nog wel, maar echt interactie aangaan is er te veel aan.

Toch kan ik niet anders dan me hier een beetje schuldig over voelen. Het is nu eindelijk weekend en we zitten samen in de zetel met de zachte sneeuw buiten en de hond en de kat binnen..Een gedroomde kans voor wat romantiek. Maar wij…

Geeuw.

Het is niet gemakkelijk de zon te blijven zien, je vrolijke deuntje niet te verliezen of dat gelukkige huppeltje nog op te voeren wanneer je lief slechtgezind is. Het voelt een beetje als tennissen, maar dan tegen iemand die aan het net staat en elke bal meteen kei hard terugkaatst.

Het maakt niet uit welke hoek van het veld je ook verkent, hoe hoog je de bal slaat, hoe ver je probeert te geraken, de gele stip vliegt je meteen terug om de oren en je wil nog net niet achter je racket wegkruipen. Dit is  natuurlijk maar een vergelijking, de laatste keer dat ik op een tennisveld stond is al weer een jaar of twee geleden.

Maar goed, zo voelt het dus. Na een tijdje slikken en verstoppen begin ik dan ook slechtgezind te worden. Dan wil ik ook aan het net gaan staan en de ballen om haar oren doen vliegen. Dan wil ik eigenlijk dat ze goed hard aankomen zodat ik in triomf het veld kan verlaten terwijl zij haar wonden likt. “Ha! Ace!”

Gelukkig heb ik al veel geleerd uit vorige relaties en weet ik dat het dan spel gewoon verdergaat op een ander moment. Of het escaleert en voor je het weet, sta je met volleyballen of erger (als het echt goed fout zit) bowlingballen naar elkaar te gooien.

Dus probeer ik maar begripvol te zijn en gewoon mijn racket neer te leggen en iets anders te gaan doen. We spelen, praten, delen, lachen, zuchten, fluiten en huppelen dan wel een andere keer samen.

Waarom zijn vriendschappen binnen een lesbische kring vaak zo ingewikkeld? Ik beken als eerste schuld. ‘Ah leuk schat dat je iemand nieuw hebt ontmoet die grappig is…Ze is toch niet lesbisch, hé?’ En dan nog: zelfs een huwelijk met drie kinderen, een villa en een hond kunnen de dame in kwestie nog niet helemaal in de ‘veilige categorie’ naast familie en schooltijdvriendinnen zetten.

Ook het feit dat mijn lief de menselijke variant van de meest trouwe viervoeter is, maakt niet uit. Toch blijft er altijd dat bijtende stemmetje ‘Ja, maar…’ De grappige dame wordt opeens een soort van godin die mijn lief verleidt tot het verlaten van haar miezerige leventje en haar elke dag doet schateren van het lachen in een zweem van zoet geluk. Tenminste, in mijn gedachten toch.

Ik ben gewoon gemakkelijk jaloers dus. Of onzeker. Allebei zelfs. Die conclusie is gemakkelijk te maken, maar verbetering brengen iets moeilijker. Om nog net niet in het cliché lesbo drama te vervallen, raadpleeg ik dus veelvuldig het diepste van mijn hersenkronkels voor ik besluit dat er reden is om jaloers te zijn of onzeker te zijn. Maar geen rede kan echt gerustheid brengen. Waarom toch niet?

Ik ben ook niet de enige. Oh nee, ik gok dat 99 procent van ons lesbodames dit herkent. Zo niet bij zichzelf dan wel bij de partner of ex. Ik vraag me of heterodames zich net zo druk maken. Misschien eens tijd om een blogoverschrijdend onderzoek?

Maandagochtend valt deze week wel mee. Na twee weekjes camperen bij lief was het wrange gevoel bij het begin van een nieuwe week al ingepland voor zondagavond. ‘t Was tijd om weer met mijn hebben en houden richting eigen appartement te gaan.

En dat valt toch altijd even tegen na twee comfortabele weekjes samen hoog op het zevende in Gent. Het doet me heel even denken ‘woonden we nu maar samen’. Maar die gedachte wordt ook weer snel ‘on hold’ gezet want zowel lief als ik zijn het er over eens dat we deze keer, in deze relatie, niet onbezonnen te werk gaan.

Nee, geen ‘lesbian merge’, ‘U haul’, ‘verhuis op tweede date’ voor ons. We hebben het vanaf het begin anders aangepakt. De eerste tijd hadden we officieel geen relatie. We zagen elkaar vaak en schroomden ons zeker niet om elkaar op elke mogelijke manier ‘beter te leren kennen’.

Na een maand was het dan tijd om de grote stempel boven te halen en onze tijd samen tot relatie uit te roepen. Zo, dat was dat. Maar die relatie moest wel ‘vrij’ zijn en op elk moment gemakkelijk te verbreken. Een contract met onbepaalde duur, maar met een lange proefperiode.

Negen maanden later zijn we uit de proeffase en groeien we voorzichtig uit tot een duurzaam koppel. De ups en downs hebben al veel streepjes achter hun naam staan. Maar we wisten vanaf het begin dat deze relatie een handen uit de mouwen mentaliteit zou vragen.

Samenwonen, daar dromen we met veel plezier over. Wanneer we er allebei klaar voor zijn, worden we ongetwijfeld dolgelukkig in ons mooi huisje, liefst met tuintje (voor de kat en de hond), veel ruimte (om elkaar ruimte te geven) en een afwasmachine (om afwasdiscussies te vermijden).

Maar eerst verder aan het werk: individueel aan onszelf, samen aan onszelf, individueel aan onze relatie en samen aan onze relatie. Het voelt goed om daar eens de tijd voor te nemen. Het voelt goed om na verschillende U hauls  in te zien dat we die tijd hebben.

Zo, daar zijn we dan! Het zit hier goed vol en dadelijk treden Kathleen Vandenhoudt & Pacalle Michiels op. De hond is, natuurlijk, mee en strekt zich even uit op de grond tussen de lawaaierige optredens in. Straks worden de tafels aan de kant geschoven voor de grote L-day fuif. Daar is de hond niet voor uitgenodigd dus gaan lief en ik vanavond laat in de zetel doorbrengen

Maar eerst nog even een biertje voor lief, wat water voor mij en de hond peuzelt stiekem al de ( door anderen) toegestoken stukjes avondeten op. Dat wordt straks afkicken met die droge hondenbrokken thuis..

Ik lees net de post van Sam over de L-Day en ik moet bekennen te worden overvallen door gemengde gevoelens..

Een dag vol Lesbo-Pride is natuurlijk fantastisch, ik zeg: waar, wanneer en hoe laat? En ik ben er..

Maar meteen ontpopt zich naast dat lesbo-engeltje een lesbo-duiveltje op mijn schouder.. In mijn ene oor hoor ik: Joehoe! Een dag vol lesbisch schoon en tolerantie! In de andere fluistert een gehoornde vlegel: Hoezo één dag?! L-Day is EVERYDAY!

Ik word gesplitst in twee kampen en ben jaloers op de mensen die de gave van bi-locatie onder de knie hebben. Heerlijk: een dag vol eensgezinden, plezier, geflirt en respect.. en ook een L-Word-marathon kan mij zeer zeker bekoren. Helemáál met lief samen in een burgerlijk huispak op de bank en met de hond in het midden..

En toch wil ik inderdaad EVERYDAY L-Day! Gewoon op straat, in de bus, de trein, op het station, in het café, restaurant, de koffiecorner op het werk, op zaterdag in het park, op het strand en in de file op de snelweg.

Dus bij deze: in actie voor meer L in everyday life! Gewoon in de dagelijkse soap op tv (voor mij GTST, voor u belgen waarschijnlijk Thuis ), hand in hand met lief shoppen in de stad, verliefd op vakantie naar een Arabisch land en een openbare knuffel bij het weggaan van huis.

Ik pleit ervoor.. hoe meer gezien, hoe normaler en dus hoe sneller: EVERYDAY L-DAY!!!

(maar tot het zover is, herhaal ik mijn vraag: waar, wanneer en hoe laat??)

Weeral in de trein. Onderweg zijn lijkt de laatste dagen mijn hoofdactiviteit. Van het ene station naar het volgende, letterlijk en figuurlijk. “Maar is dat niet het leven?”, zeggen de mensen die zich in hun lot berust hebben dan.

Ach, ik ben ook maar aan het zagen. Dadelijk stap ik uit de trein en ben ik thuis. Lief staat klaar om onze clichérol weer op te nemen met de hond achterin en de Volvo voor het station.

Morgen gaan we samen naar Amsterdam. Ik voor het werk en zij om een (lesbische) vriendin op te zoeken. Zaterdag zien we de zon nog opkomen in Nederland, maar ze gaat weer onder in Gent op de L-day!

Over clichés gesproken: daar moet je voor op L-day zijn. Een parade inclusief jury en veel prijscategorieën. Van tuinbouwer tot lipstick lesbo. Van nuchter rationeel to borderline emotioneel. Voor die missverkiezing wil ik nu nog wel eens even onderweg zijn zie!

We zagen elkaar voor de eerste keer op het station.

Daar stonden we dan alletwee, beetje onwennig, met al onze bagage.

“Welke richting wil jij uit ?”, vroeg je.

Ik glimlachte en zei : “We zien wel”.

Dus stapten we alletwee gewoon een trein op, zonder te weten waar die naartoe ging of hoelang we naar die bestemming onderweg zouden zijn.

Een tiental haltes en een paar rukken aan de noodrem later, zitten we nog steeds op de trein.

We verhuisden inmiddels van tweede naar eerste klas en zitten comfortabel naast elkaar, onze neuzen in dezelfde richting.

En de bagage laten we mooi bestoffen in het rek.

Het landschap zoeft aan me voorbij en ik vraag me af waarom ik niet nog op het stilstaande zevende zit. Lief’s appartement zo hoog en droog in het Gentse is letterlijk de zevende hemel. Of zo lijkt het nu toch.

Maar de week is weer begonnen. Zelfs het uitstel mocht niet baten: woensdag kan net zo vervelend zijn als maandag. Voor iemand die er prat op gaat van vrijheid en verandering te houden, is zo’n ruwe overgang normaal toch een kick? Een euforische sprong in het wilde diepe water?

Maar principes en idealen lijken opeens verdomd conceptueel wanneer ik in de armen van mijn liefde lig, vier dagen lang. Opeens hoeft er niets meer te veranderen. Het is goed zo. Laat het zo. Haal me hier vooral niet weg.

Alles is eindig en het stromend water neemt me weer mee. De trein vertrekt en het werk wacht. Gelukkig vindt lief het ook maar eenzaam, zo alleen in de hemel. Ze stuurt smsjes bij de vleet. “Ja, wat is het toch fijn zo alleen met zijn twee. Volgend weekend weer?”

Een wang met de print van het kussen..

Slaperig gemompel in je oor…

Een lieve knuffel na een nachtmerrie…

Nog even mogen blijven liggen…

Vrijwillig de hond uitlaten in de vroege ochtend…

De simpele vraag: Hoe was je dag?

Na 2 jaar nog steeds romantisch kunnen daten…

En…oh la la…

Ahhh…de liefde…

« Older Entries

Newer Entries »