Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Maandagochtend valt deze week wel mee. Na twee weekjes camperen bij lief was het wrange gevoel bij het begin van een nieuwe week al ingepland voor zondagavond. ‘t Was tijd om weer met mijn hebben en houden richting eigen appartement te gaan.

En dat valt toch altijd even tegen na twee comfortabele weekjes samen hoog op het zevende in Gent. Het doet me heel even denken ‘woonden we nu maar samen’. Maar die gedachte wordt ook weer snel ‘on hold’ gezet want zowel lief als ik zijn het er over eens dat we deze keer, in deze relatie, niet onbezonnen te werk gaan.

Nee, geen ‘lesbian merge’, ‘U haul’, ‘verhuis op tweede date’ voor ons. We hebben het vanaf het begin anders aangepakt. De eerste tijd hadden we officieel geen relatie. We zagen elkaar vaak en schroomden ons zeker niet om elkaar op elke mogelijke manier ‘beter te leren kennen’.

Na een maand was het dan tijd om de grote stempel boven te halen en onze tijd samen tot relatie uit te roepen. Zo, dat was dat. Maar die relatie moest wel ‘vrij’ zijn en op elk moment gemakkelijk te verbreken. Een contract met onbepaalde duur, maar met een lange proefperiode.

Negen maanden later zijn we uit de proeffase en groeien we voorzichtig uit tot een duurzaam koppel. De ups en downs hebben al veel streepjes achter hun naam staan. Maar we wisten vanaf het begin dat deze relatie een handen uit de mouwen mentaliteit zou vragen.

Samenwonen, daar dromen we met veel plezier over. Wanneer we er allebei klaar voor zijn, worden we ongetwijfeld dolgelukkig in ons mooi huisje, liefst met tuintje (voor de kat en de hond), veel ruimte (om elkaar ruimte te geven) en een afwasmachine (om afwasdiscussies te vermijden).

Maar eerst verder aan het werk: individueel aan onszelf, samen aan onszelf, individueel aan onze relatie en samen aan onze relatie. Het voelt goed om daar eens de tijd voor te nemen. Het voelt goed om na verschillende U hauls  in te zien dat we die tijd hebben.