Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Het is niet gemakkelijk de zon te blijven zien, je vrolijke deuntje niet te verliezen of dat gelukkige huppeltje nog op te voeren wanneer je lief slechtgezind is. Het voelt een beetje als tennissen, maar dan tegen iemand die aan het net staat en elke bal meteen kei hard terugkaatst.

Het maakt niet uit welke hoek van het veld je ook verkent, hoe hoog je de bal slaat, hoe ver je probeert te geraken, de gele stip vliegt je meteen terug om de oren en je wil nog net niet achter je racket wegkruipen. Dit is  natuurlijk maar een vergelijking, de laatste keer dat ik op een tennisveld stond is al weer een jaar of twee geleden.

Maar goed, zo voelt het dus. Na een tijdje slikken en verstoppen begin ik dan ook slechtgezind te worden. Dan wil ik ook aan het net gaan staan en de ballen om haar oren doen vliegen. Dan wil ik eigenlijk dat ze goed hard aankomen zodat ik in triomf het veld kan verlaten terwijl zij haar wonden likt. “Ha! Ace!”

Gelukkig heb ik al veel geleerd uit vorige relaties en weet ik dat het dan spel gewoon verdergaat op een ander moment. Of het escaleert en voor je het weet, sta je met volleyballen of erger (als het echt goed fout zit) bowlingballen naar elkaar te gooien.

Dus probeer ik maar begripvol te zijn en gewoon mijn racket neer te leggen en iets anders te gaan doen. We spelen, praten, delen, lachen, zuchten, fluiten en huppelen dan wel een andere keer samen.