Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Het landschap zoeft aan me voorbij en ik vraag me af waarom ik niet nog op het stilstaande zevende zit. Lief’s appartement zo hoog en droog in het Gentse is letterlijk de zevende hemel. Of zo lijkt het nu toch.

Maar de week is weer begonnen. Zelfs het uitstel mocht niet baten: woensdag kan net zo vervelend zijn als maandag. Voor iemand die er prat op gaat van vrijheid en verandering te houden, is zo’n ruwe overgang normaal toch een kick? Een euforische sprong in het wilde diepe water?

Maar principes en idealen lijken opeens verdomd conceptueel wanneer ik in de armen van mijn liefde lig, vier dagen lang. Opeens hoeft er niets meer te veranderen. Het is goed zo. Laat het zo. Haal me hier vooral niet weg.

Alles is eindig en het stromend water neemt me weer mee. De trein vertrekt en het werk wacht. Gelukkig vindt lief het ook maar eenzaam, zo alleen in de hemel. Ze stuurt smsjes bij de vleet. “Ja, wat is het toch fijn zo alleen met zijn twee. Volgend weekend weer?”