Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Dit weekend hebben lief en ik veel gepraat. Het was nodig want er waren een paar dingen die al een tijdje op het vuur stonden. In vorige relaties eindigde dat meestal in een grote ontploffing waarbij ik en de ander zoveel mogelijk van het kokende water naar elkaar spetterden.

Lief en ik doen dat ook wel eens, zo iets afschuiven op de ander, maar toch een stuk minder. Wanneer er iets staat te pruttelen beginnen we meestal wat te zeuren naar elkaar toe. Na een tijdje wordt dat een regelmatige discussie. Na een paar weken of maanden komt dan de grote confrontatie.

Maar eigenlijk valt zelfs die confrontatie goed mee. Het is moeilijk en soms pijnlijk om het achterste van je tong te laten zien. Of erger: het diepste van je ziel of hart. Toch slagen we er iedere keer weer in (soms na een paar pogingen) om tot een verhelderend heerlijk gesprek te komen.

Absolute voorwaarde om met die gesprekken het water van het vuur te halen, is eerlijkheid. Niet alleen tijdens het gesprek, maar ook ervoor en erna. ‘Eerlijkheid duurt het langst’ bewijst hier maar weer eens dat een cliché uitspraak veel waarheid in zich kan hebben.

Na zo’n confronterend gesprek huppelen we weer als een verliefd koppel door het verse gras onder een stralende hemel. Onze relatie voelt weer licht en vrij, vrolijk en verlichtend. Maar ook als een veilige thuis om samen met vertrouwen in te schuilen wanneer de volgende ketel op het vuur staat.