Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Waarom zijn vriendschappen binnen een lesbische kring vaak zo ingewikkeld? Ik beken als eerste schuld. ‘Ah leuk schat dat je iemand nieuw hebt ontmoet die grappig is…Ze is toch niet lesbisch, hé?’ En dan nog: zelfs een huwelijk met drie kinderen, een villa en een hond kunnen de dame in kwestie nog niet helemaal in de ‘veilige categorie’ naast familie en schooltijdvriendinnen zetten.

Ook het feit dat mijn lief de menselijke variant van de meest trouwe viervoeter is, maakt niet uit. Toch blijft er altijd dat bijtende stemmetje ‘Ja, maar…’ De grappige dame wordt opeens een soort van godin die mijn lief verleidt tot het verlaten van haar miezerige leventje en haar elke dag doet schateren van het lachen in een zweem van zoet geluk. Tenminste, in mijn gedachten toch.

Ik ben gewoon gemakkelijk jaloers dus. Of onzeker. Allebei zelfs. Die conclusie is gemakkelijk te maken, maar verbetering brengen iets moeilijker. Om nog net niet in het cliché lesbo drama te vervallen, raadpleeg ik dus veelvuldig het diepste van mijn hersenkronkels voor ik besluit dat er reden is om jaloers te zijn of onzeker te zijn. Maar geen rede kan echt gerustheid brengen. Waarom toch niet?

Ik ben ook niet de enige. Oh nee, ik gok dat 99 procent van ons lesbodames dit herkent. Zo niet bij zichzelf dan wel bij de partner of ex. Ik vraag me of heterodames zich net zo druk maken. Misschien eens tijd om een blogoverschrijdend onderzoek?