Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Het gebeurt niet vaak dat ik zo moe ben dat ik niet eens op wolkjes loop wanneer ik lief weer zie. Nochtans hebben we twee hele nachten (ja, lach maar) in onze eigen bedden gelegen (met een heel uur rijden ertussen!). Moet ik nu niet in een halve extase schieten alleen maar omdat ik haar gebrilde neusje weer zie?

Maar ik heb de energie er gewoon niet voor. Niet dat ik hier als een comapatiënt voor mijn scherm zit. Het is geen fysieke moeheid. Het is meer een soort van op zijn. Leeg zijn. Uitgepraat. Mijn hoofd werkt nog wel, maar echt interactie aangaan is er te veel aan.

Toch kan ik niet anders dan me hier een beetje schuldig over voelen. Het is nu eindelijk weekend en we zitten samen in de zetel met de zachte sneeuw buiten en de hond en de kat binnen..Een gedroomde kans voor wat romantiek. Maar wij…

Geeuw.