Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Dit weekend was geen hemels weekend op het zevende. Geen idee waar die grijze wolken vandaan kwamen, maar zowel ik als lief waren slechtgezind. In plaats van romantiek in hogere sferen was er dus heel wat gekibbel. Het begon vrijdagavond al en zondagavond was het er nog niet veel beter op geworden.

Niet dat we als twee woedende hennen in ons kot op elkaar liepen te pikken. Nee, het zat’m meer in de kleinere dingen. Een diepe zucht, rollende ogen, stiltes, nog een diepe zucht en dan uitendelijk een scherpe geïrriteerde opmerking die de hemel even op onweer zette.

Toen lief daarnet met een diepe zucht haar spullen pakte om huiswaards te gaan, werd ik opeens wakker. “Maar we zijn amper lief tegen elkaar geweest! En nu ga je al naar huis?” Gelukkig, een oprechte glimlach en een geruststellende knuffel. “Het kan niet ieder weekend hemels zijn lieveke, dat is normaal.”

Het landschap zoeft aan me voorbij en ik vraag me af waarom ik niet nog op het stilstaande zevende zit. Lief’s appartement zo hoog en droog in het Gentse is letterlijk de zevende hemel. Of zo lijkt het nu toch.

Maar de week is weer begonnen. Zelfs het uitstel mocht niet baten: woensdag kan net zo vervelend zijn als maandag. Voor iemand die er prat op gaat van vrijheid en verandering te houden, is zo’n ruwe overgang normaal toch een kick? Een euforische sprong in het wilde diepe water?

Maar principes en idealen lijken opeens verdomd conceptueel wanneer ik in de armen van mijn liefde lig, vier dagen lang. Opeens hoeft er niets meer te veranderen. Het is goed zo. Laat het zo. Haal me hier vooral niet weg.

Alles is eindig en het stromend water neemt me weer mee. De trein vertrekt en het werk wacht. Gelukkig vindt lief het ook maar eenzaam, zo alleen in de hemel. Ze stuurt smsjes bij de vleet. “Ja, wat is het toch fijn zo alleen met zijn twee. Volgend weekend weer?”