Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Vanavond komt lief mijn kant op en ik besef net dat ik dat een beetje vanzelfsprekend vind. Niet dat ik niet dankbaar ben voor lief’s toewijding geïllustreerd door haar strijd om na een drukke dag één keer per week nog naar de andere kant van de Brusselse ring te rijden. Maar ik denk ook niet meer ‘wat zullen we eens gezellig doen?’

Ik heb geen plannen om rozenblaadjes rond te strooien, een goed flesje wijn te ontkurken of een maaltijd met veel liefde op tafel te zetten. Nee, ik dacht gewoon samen in de zetel te zitten en tv te kijken ‘of zo’. Op weg naar de waterautomaat, nog zo’n vanzelfsprekendheid, bedacht ik me dan ook opeens dat dit eigenlijk wel zonde is.

Waar is de tijd dat ik al twee weken op voorhand een verrassing bedacht om die dan zenuwachtig af te geven op onze ‘5 maanden samen’. Ik denk dat ik vorige maand niet eens een kaartje heb gekocht. Zo erg! Nu we bijna een jaar samen zijn (over ongeveer 1 maand) wordt het toch eens tijd om mezelf te herpakken. Het liefst natuurlijk met meteen iets te bedenken voor vanavond.

Maar mijn verwarming is kapot en er komt vandaag wel iemand naar kijken, maar het is dus heel goed mogelijk dat die ‘romantische avond’ in een iglo moet plaatsvinden. Kijk, dat motiveert niet echt. Op restaurant gaan is dan weer moeilijk omwille van de eenzame hond. En zo is er altijd een excuus: het is zo druk op het werk, ik voel me niet zo goed, we hebben ruzie, ik ben blut, …Alsof de dingen zich allemaal opstapelen en voor mijn romantische inspiratie gaan staan.

Tijd om er eens wat aan te doen dus. Tips, iemand?