Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Het lijkt de uitspraak van deze generatie: ‘Druk, druk, druk!’ Maar het is echt zo.. Ok, ik ben minder gaan werken en heb me als getrouwe quarterlife-crisis aan de ‘Hoe zit ik in elkaar, wat wil ik en met wie?’ vraagstukken gezet. Toch.. heb ik het druk, drukker, drukst!

Eén van de valkuilen waar ik ondergetekende regelmatig op betrap, is het ‘ja hoor, doe ik wel!’, ‘Kan ik je helpen?’ en ‘Nee hoor, dat is geen moeite!’ Kortom het: ik-kan-geen-nee-zeggen-probleem.

Die realisatie heeft er toe geleid dat ik momenteel op elke vraag, een rustpauze inlas om te bedenken, vind ik het echt niet erg? heb ik er tijd voor? en wil ik dit wel doen? Redelijk frustrerend al zeg ik het zelf en het gaat me dan ook niet verbijsterend goed af.

Resultaat van al dit dagelijks geneuzel: een hoofd dat te vol zit met van alles, maar waarmee je steevast de vraag ‘Waar denk je aan?’ beantwoord met: ‘Eigenlijk aan niks…’

En daarom is het heerlijk dat ik me gelukkig mag prijzen met een lief die me láát.. Me láát muppen, me met mijn ziel onder mijn arm láát rondhobbelen en die me desondanks vertelt dat ik het voor haar bèn..

Sja, het is nou eenmaal niet allemaal zonnig in het leven en toch zie ik, ook daar haar, altijd een klein, ondoofbaar vlammetje branden aan het einde van die lange tunnel. Fijn…

Het is niet gemakkelijk de zon te blijven zien, je vrolijke deuntje niet te verliezen of dat gelukkige huppeltje nog op te voeren wanneer je lief slechtgezind is. Het voelt een beetje als tennissen, maar dan tegen iemand die aan het net staat en elke bal meteen kei hard terugkaatst.

Het maakt niet uit welke hoek van het veld je ook verkent, hoe hoog je de bal slaat, hoe ver je probeert te geraken, de gele stip vliegt je meteen terug om de oren en je wil nog net niet achter je racket wegkruipen. Dit is  natuurlijk maar een vergelijking, de laatste keer dat ik op een tennisveld stond is al weer een jaar of twee geleden.

Maar goed, zo voelt het dus. Na een tijdje slikken en verstoppen begin ik dan ook slechtgezind te worden. Dan wil ik ook aan het net gaan staan en de ballen om haar oren doen vliegen. Dan wil ik eigenlijk dat ze goed hard aankomen zodat ik in triomf het veld kan verlaten terwijl zij haar wonden likt. “Ha! Ace!”

Gelukkig heb ik al veel geleerd uit vorige relaties en weet ik dat het dan spel gewoon verdergaat op een ander moment. Of het escaleert en voor je het weet, sta je met volleyballen of erger (als het echt goed fout zit) bowlingballen naar elkaar te gooien.

Dus probeer ik maar begripvol te zijn en gewoon mijn racket neer te leggen en iets anders te gaan doen. We spelen, praten, delen, lachen, zuchten, fluiten en huppelen dan wel een andere keer samen.