Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Het gebeurt niet vaak dat ik zo moe ben dat ik niet eens op wolkjes loop wanneer ik lief weer zie. Nochtans hebben we twee hele nachten (ja, lach maar) in onze eigen bedden gelegen (met een heel uur rijden ertussen!). Moet ik nu niet in een halve extase schieten alleen maar omdat ik haar gebrilde neusje weer zie?

Maar ik heb de energie er gewoon niet voor. Niet dat ik hier als een comapatiënt voor mijn scherm zit. Het is geen fysieke moeheid. Het is meer een soort van op zijn. Leeg zijn. Uitgepraat. Mijn hoofd werkt nog wel, maar echt interactie aangaan is er te veel aan.

Toch kan ik niet anders dan me hier een beetje schuldig over voelen. Het is nu eindelijk weekend en we zitten samen in de zetel met de zachte sneeuw buiten en de hond en de kat binnen..Een gedroomde kans voor wat romantiek. Maar wij…

Geeuw.

Weeral in de trein. Onderweg zijn lijkt de laatste dagen mijn hoofdactiviteit. Van het ene station naar het volgende, letterlijk en figuurlijk. “Maar is dat niet het leven?”, zeggen de mensen die zich in hun lot berust hebben dan.

Ach, ik ben ook maar aan het zagen. Dadelijk stap ik uit de trein en ben ik thuis. Lief staat klaar om onze clichérol weer op te nemen met de hond achterin en de Volvo voor het station.

Morgen gaan we samen naar Amsterdam. Ik voor het werk en zij om een (lesbische) vriendin op te zoeken. Zaterdag zien we de zon nog opkomen in Nederland, maar ze gaat weer onder in Gent op de L-day!

Over clichés gesproken: daar moet je voor op L-day zijn. Een parade inclusief jury en veel prijscategorieën. Van tuinbouwer tot lipstick lesbo. Van nuchter rationeel to borderline emotioneel. Voor die missverkiezing wil ik nu nog wel eens even onderweg zijn zie!