Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Dit weekend hebben lief en ik veel gepraat. Het was nodig want er waren een paar dingen die al een tijdje op het vuur stonden. In vorige relaties eindigde dat meestal in een grote ontploffing waarbij ik en de ander zoveel mogelijk van het kokende water naar elkaar spetterden.

Lief en ik doen dat ook wel eens, zo iets afschuiven op de ander, maar toch een stuk minder. Wanneer er iets staat te pruttelen beginnen we meestal wat te zeuren naar elkaar toe. Na een tijdje wordt dat een regelmatige discussie. Na een paar weken of maanden komt dan de grote confrontatie.

Maar eigenlijk valt zelfs die confrontatie goed mee. Het is moeilijk en soms pijnlijk om het achterste van je tong te laten zien. Of erger: het diepste van je ziel of hart. Toch slagen we er iedere keer weer in (soms na een paar pogingen) om tot een verhelderend heerlijk gesprek te komen.

Absolute voorwaarde om met die gesprekken het water van het vuur te halen, is eerlijkheid. Niet alleen tijdens het gesprek, maar ook ervoor en erna. ‘Eerlijkheid duurt het langst’ bewijst hier maar weer eens dat een cliché uitspraak veel waarheid in zich kan hebben.

Na zo’n confronterend gesprek huppelen we weer als een verliefd koppel door het verse gras onder een stralende hemel. Onze relatie voelt weer licht en vrij, vrolijk en verlichtend. Maar ook als een veilige thuis om samen met vertrouwen in te schuilen wanneer de volgende ketel op het vuur staat.

Maandagochtend valt deze week wel mee. Na twee weekjes camperen bij lief was het wrange gevoel bij het begin van een nieuwe week al ingepland voor zondagavond. ‘t Was tijd om weer met mijn hebben en houden richting eigen appartement te gaan.

En dat valt toch altijd even tegen na twee comfortabele weekjes samen hoog op het zevende in Gent. Het doet me heel even denken ‘woonden we nu maar samen’. Maar die gedachte wordt ook weer snel ‘on hold’ gezet want zowel lief als ik zijn het er over eens dat we deze keer, in deze relatie, niet onbezonnen te werk gaan.

Nee, geen ‘lesbian merge’, ‘U haul’, ‘verhuis op tweede date’ voor ons. We hebben het vanaf het begin anders aangepakt. De eerste tijd hadden we officieel geen relatie. We zagen elkaar vaak en schroomden ons zeker niet om elkaar op elke mogelijke manier ‘beter te leren kennen’.

Na een maand was het dan tijd om de grote stempel boven te halen en onze tijd samen tot relatie uit te roepen. Zo, dat was dat. Maar die relatie moest wel ‘vrij’ zijn en op elk moment gemakkelijk te verbreken. Een contract met onbepaalde duur, maar met een lange proefperiode.

Negen maanden later zijn we uit de proeffase en groeien we voorzichtig uit tot een duurzaam koppel. De ups en downs hebben al veel streepjes achter hun naam staan. Maar we wisten vanaf het begin dat deze relatie een handen uit de mouwen mentaliteit zou vragen.

Samenwonen, daar dromen we met veel plezier over. Wanneer we er allebei klaar voor zijn, worden we ongetwijfeld dolgelukkig in ons mooi huisje, liefst met tuintje (voor de kat en de hond), veel ruimte (om elkaar ruimte te geven) en een afwasmachine (om afwasdiscussies te vermijden).

Maar eerst verder aan het werk: individueel aan onszelf, samen aan onszelf, individueel aan onze relatie en samen aan onze relatie. Het voelt goed om daar eens de tijd voor te nemen. Het voelt goed om na verschillende U hauls  in te zien dat we die tijd hebben.