Vrolijk en lesbisch, maar recht door zee

Steeds opnieuw vind ik mezelf terug op een doodlopend punt, een zogenaamde ‘Cul de Sac’ zeg maar. Sta ik daar met alle macht op de muur te bonken die vóór mij is verrezen…

Ik heb het dit keer niet over de liefde, maar over werk.. Ik heb zo’n baan waardoor menig medemensch jaloers reageert als ik mijn werkzaamheden beschrijf op een feestje.. Zo ben ik ‘DJ’ op de radio, nieuwslezer op tv en samensteller van een filmprogramma. Klinkt best aardig toch?!

Maar dan toch, hoe fijn is het om te werken binnen een bedrijf waar iedere maand wel IETS onzeker is?! Lijkt het ene debacle te zijn opgelost en lijkt de lucht geklaard, dient zich onherroepelijk een nieuwe catastrofe aan. En ja een baas, die eigenlijk geen leidinggevende kwaliteiten bezit, is in een dergelijke situatie al helemaal geen aanwinst.

Dus al bonkend op de muur, daar op dat doodlopende punt, ben ik aangekomen.. opnieuw..

Wat moet ik doen? Deze ‘leuke’ baan opzeggen, voor mezelf beginnen en een onzekere toekomst tegemoet? Of juist, slikken, afwachten en maar doorgaan? De genoemde varianten hebben natuurlijk beide zo hun voor- en nadelen. En als ik geen huis, vrouw en hond te onderhouden had, had ik de keus allang op de eerste optie laten vallen. Maar zo simpel is het niet.. Wat als ik na een tijd geen opdrachten meer krijg? Mijn huidige baas me niet free-lance wil laten werken? Of, of of….

En zo sta ik daar…keer op keer… *bonk bonk bonk* Is er ergens iemand met profetisch inzicht misschien?

Het landschap zoeft aan me voorbij en ik vraag me af waarom ik niet nog op het stilstaande zevende zit. Lief’s appartement zo hoog en droog in het Gentse is letterlijk de zevende hemel. Of zo lijkt het nu toch.

Maar de week is weer begonnen. Zelfs het uitstel mocht niet baten: woensdag kan net zo vervelend zijn als maandag. Voor iemand die er prat op gaat van vrijheid en verandering te houden, is zo’n ruwe overgang normaal toch een kick? Een euforische sprong in het wilde diepe water?

Maar principes en idealen lijken opeens verdomd conceptueel wanneer ik in de armen van mijn liefde lig, vier dagen lang. Opeens hoeft er niets meer te veranderen. Het is goed zo. Laat het zo. Haal me hier vooral niet weg.

Alles is eindig en het stromend water neemt me weer mee. De trein vertrekt en het werk wacht. Gelukkig vindt lief het ook maar eenzaam, zo alleen in de hemel. Ze stuurt smsjes bij de vleet. “Ja, wat is het toch fijn zo alleen met zijn twee. Volgend weekend weer?”